La embaxada prieta

Güei avérome otra vegada a estes llínies pa dar cuenta a quien-y apeteza enterase, d’un actu políticu - ún de tantos - que tuvo llugar na facultá de Ciencies Polítiques y de l’alministración a la que teo por vezu asistir...

Una asociación d’estudiantes - una de tantes - ye la que ta organizando estes coses, con mayor o menor sofitu del profesoráu - nun voi entrar a opinar sobro lo que nun sé y nun dexa de ser un bilurdiu - traxeron a dellos periodistes d’una relativa importancia en Madrid, ún d’ellos, direutor d’un programa de TeleEsperanza (Versión de TeleTini cambiando’l llogu y pocu más), un presentador de les noticies de Cuatro (Gavilondo non, otru), ún d’un diariu valencianu y dos voceros de dos partíos políticos... ¿Aldovináis cuálos? Pues esos mesmos.

 Como veis, toa una representatividá de lo que ye la pluralidá político nesti estáu. Paez, que p’analizar el papel de los medios na política, hai namái que dos versiones - ¿Pa qué más? - la de Prisa y la de la COPE (Esta cabera delles vegaes matizada pol ABC nun sen más intermediu). Como nun podría ser d’otru xeitu - y ye daqué qu’entenderíeis si viereis l’ambiente anarquista que se vive nesa facultá - los mentaos anarquistes irrumpieron nel actu con pancartes, consignes y galyíos a la escontra d'esti modelu d'un partíu (con dos cares), d'una versión oficial (con dos cares) y, en definitiva, d'un abanicu dual.

Ye verdá que les formes nun foron les más afayadices, y que tuvieron de más dellos insultos y dellos momentos de tensión, pero inda con estos fechos desafortunaos, el mensax que se tresmitió nun perdió un res de la so fuercia y de la so verdá: Hai más.

Y ye que hai más, hai más que lo que mos ufierten los dos principales polos ideolóxicos del estáu, la drecha y la esquierda, que mos presenten tan dixebraes cuando na realidá nun los separen munchos quilómetros ideolóxicos. hai ehí fora, una ralidá cambiante, una realidá social fecha de movimientos y de partíos que les éllites de la burguesía dexen fora de la dinámica mediática, fora de lo que ye "importante" y al marxe d'un sistema políticu basáu nel consensu ente "los dos grandes" (y yá cásique únicos) actores del pensamientu políticu.

La verdá, yera que, demientres que los anarquistes madrileños que los más d'ellos enxamás pisaron Asturies, y de los que lo fixeren difícil yera que tuvieren muncha idega de lo que tres del cordal socede, nun pudi evitar sentime identificáu - pesie a lo pocu d'anarquista que yo tengo - y ye que cuando lleíen aquel discursu teóricu, y decíen pallabres como "llicencies", veníenme al maxín otres como "Radio Sele", cuando dicíen medios que s'esforciaben por dar otra visión del mundiu al marxe de los medios de mercáu", nun pudi evitar pensar n'Asturies.com y n'Asturnews, o inda en Les Noticies, pesie a qu'esti caberu furrule munchísimu pel camín de la sovención...

Y ye que, en díes como güei, ún como yo, nacionalista, siéntese bien cerca de toes eses persones que tán, lo mesmo que nós, al marxe d'esti gran mercáu onde namái que dos parten el bacaláu, fora de los discursos de la "España Oficial" de les "6000 persones na manifestación", y ye que si hai daqué en común ente nacionalistes, comunistes, anarquistes, ecoloxistes... ye eso, el tar fora d'esi "abanicu plural" que mos quieren enseñar dende los canales de televisión, qu'amuesen una falsa pluralidá onde too pue se reducir a dos collores, a dos idees, a dos acrónimos, a dos cares d'una mesma moneda. Y los demás tamos fora. Fora d'esi modelu de pasividá educativa, nel que los futuribles ciudadanos - nun esfuerciu por facer ganáu fácil y dócil- nin saben que nun escueyen presidentes del gobiernu, si non diputaos, nin saben quién fai les lleis, o qu'esisten otros partíos al marxe del PP y del PSOE... tamos tamién fora d'esa pasividá mediática que lleva a tapecer noticies culturales, lliteraries, llingüístiques y rellatives a movimietnos sociales con otres como "Atópase una calabaza xigante en Cádiz" o "Un pelu de Marilyn Monroe subastáu en más de 500 euros"... escontra esi modelu, hai munchos otros qu'inda alienden, un sedrá'l nacionalista, pero nun ye l'únicu nin tien por qué ser el más deseyable. Anarquistes, comunistes, ecoloxistes, pacifistes, feministes... toos tienen drechu a defender el so espaciu, a salir na prensa, a tener el so espaciu, la so pieza d'esi abanicu pergrande que ye la sociedá y del que namái se mos enseña una parte perpequeña.